Prinsessen, paarden, slechteriken en ziekenhuizen

 

Noa en Emma spelen al drie kwartier (!!) samen met barbies, paarden, little pony's, een héééééleboel mooie jurken en schoentjes, en hebben hele rollenspellen, de barbies zijn prinsessen met paarden, komen in het ziekenhuis terecht, worden ge-operatied (geopereerd) volgens Emma, krijgen daarvoor een spuitje om te slapen, en de therapie is 'koude lucht', als dat er niet is, 'want het was zomer he, dan is het altijd en altijd warm buiten' zegt Emma, moet je maar onder de koude douche. Dat is even vervelend, maar wél goed voor je… 

Er zitten barbies gevangen op een eiland, ze worden weer gered met een zwemband, tussendoor worden er complimenten gegeven: 'mama wat heb jij een mooie ogen' (nee, niet ik maar de mama van de barbies…), er worden dingen voorgezegd: 'en toen zei de prinses dit he' en precies nagezegd…

'Ik zit vast op dit mini-eilandje, lalala!!'

Emma: en nu zit je weer in je eigen huis!

Noa: maar ik maak hier mijn eigen huis !

Emma: maar daar kan ik nu  niet meer wonen! want als ik op het eilandje woon, dat is veel te klein, dan word ik ziek…

 Het wisselen van de outfits wordt af en toe ook ingepast, want, de prinsessen mogen af en toe een nieuwe jurk aan omdat de oude 'kapot' is gegaan of 'vies' is geworden. Er moet natuurlijk wel een goede reden voor zijn. Een bal of een feest kan ook een hele goede reden zijn… 'maar ik ben maar een eilandmeisje en ik heb helemaal geen mooie jurken!' Gelukkig is daar een oplossing voor, want de andere prinses heeft er genoeg.

 Toen ging de pieper af, en moesten ze gaan opruimen. Noa: nu mogen we niet meer spelen (teleurgesteld maar gelaten)

Emma: opruimen!!

(en vervolgens gingen ze weer verder met spelen)

 Heerlijk die meiden… 😀

 

Advertisements

2010, een jaar waarin veel gebeurd is…

Wat is het ontzettend hard gegaan, het jaar 2010. We zijn eigenlijk nog maar nét in 2011 en nu vliegt de tijd alweer voorbij.

Er is ook ontzettend veel gebeurd in het afgelopen jaar. Zwangerschappen in de familie, mijn eigen zwangerschap, geboortes, een familie-rexfcnie, de geboorte van Tessa, verjaardagen, feestdagen, ziekte, en als (heftige en onverwachte) klap op de vuurpijl het plotselinge en onverwachte overlijden van (opa) Ferrie, mijn schoonvader en Gerbens vader. Een klap voor ons allemaal. Het leven gaat door, en als je kinderen hebt word je er sowieso heel snel weer in teruggeroepen. Een lach en een traan zijn niet ver van elkaar verwijderd in dat opzicht…We zullen hem missen en aan hem blijven denken. Hij was een lieve opa, trots op zijn kleindochters, hij kon heel lang naar ze luisteren aan de telefoon, op Skype via de webcam, en had veel aandacht voor ze.

Wel heel mooi om te zien hoe kinderen met een sterfgeval omgaan. Kort, hevig verdriet, en dan gaan ze weer door…

En wat zijn wij rijk gezegend met ons gezinnetje. Een druk gezin, maar het is ook een heerlijk gezin.

Noa is een heerlijke kletskous met een grote opmerkzaamheid voor details. Pasgeleden vertelde een moeder van een vriendinnetje waar ze had gespeeld, dat ze nog nooit had meegemaakt dat een kind met háár kwam kletsen in plaats van meteen met het vriendinnetje in haar kamer te duiken en daar alleen maar te spelen. Ze is absoluut niet verlegen en begint soms een gesprek met vreemden op straat, over van álles en nog wat.

Ze kan héél erg genieten van rustig alleen in een boek lezen, al haar spulletjes (in een grote la onder haar bed) sorteren en elke keer weer anders neerleggen, eventjes alleen met papa of mama iets doen, en samen met Emma rollenspellen spelen.

Ze vindt het soms lastig dat ze niet haar eigen plekje heeft en dat de anderen met haar spullen willen spelen…dan zijn Emma en Julia ineens de stoutste van de hele wereld.

Ze vindt Tessa wel heel schattig. Het is alleen jammer dat Tessa soms zo hard krijst dat ze er hoofdpijn van krijgt 😉 …

Noa houdt ervan om te helpen met dingen doen in het huishouden. Een luier verschonen kan ze heel goed. Helpen met koken is helemaal geweldig (helaas alleen niet vaak tijd voor, vooral omdat ze dan alledrie willen en er dan ruzie komt…) en ze kan al helemaal zélf een wastafel schoonmaken.

Sinds ze in groep drie zit gaat ze heel hard met lezen en ze vindt het echt leuk. Het liefste leest ze ons ook nog voor…

Emma is net zo'n kletskous als Noa, maar nét weer een beetje anders. Je moet vaak waarschuwen 'Emma niet zo hard praten!' maar als je luistert heeft ze vaak zóveel te vertellen en heeft ze een enorm grote fantasie. Ze merkt veel dingen op, weet veel en laat dat duidelijk merken.

Emma is een heerlijke knuffel, vindt dat ik zulke lekkere knuffels geef dat ze bijna niet los wil laten en eigenlijk het liefst zo vaak mogelijk komt knuffelen. Ze is ook dol op haar kleine zusje Tessa en kan echt met veel geduld naar haar lachen en met haar kletsen. Ze is ook erg trots op haar, ze doet niet onder voor een trotse mama… 'Tessa kan al 'ehhhh' zeggen mama, lief he, knap he!' 

Foto's maken doet ze heel graag en kan ze ook goed, focussen, inzoomen, het onderwerp in het midden en schieten maar!

Lezen doet Emma ook al, dat heeft ze deels zichzelf aangeleerd en deels van Noa geleerd. Noa zit dan naast haar en fluistert het woord voor woord vóór… 'Noa, ik kan zélf lezen hoor!' zegt Emma dan. Maar meestal vindt ze ook best veel goed.

Emma heeft niet zoveel aandacht voor 'eigen spullen' als Noa en dat is wel fijn, dan is het niet zo'n punt als Julia ook met háár barbie speelt bijvoorbeeld. De keerzijde is dat alle spullen ook weer door het huis slingeren en ze regelmatig wat kwijt is… 'waar is dat leuke blabla toch gebleven…' wat vervolgens een half jaar later weer ergens opduikt,  'MAMA JE HEBT HET GEVONDEN!' en ze heel erg blij is.

Julia, tot voor kort de echte benjamin van het gezin, is nu toch een beetje grote zus aan het worden. Ze wordt écht al groot, gaat vanaf januari al naar school (hele dagen) en heeft het daar erg naar haar zin. Ze is wel regelmatig heel moe, 'ik ben zó moe mama' maar wil toch heel graag weer terug naar school. Het is een beetje een dilemma voor haar, thuis kun je op de bank Dora kijken als je moe bent, maar op school zijn ook zóveel leuke dingen te doen. Dora verliest het dan toch. Ze moet elke dag een pleister op haar rechteroog, omdat haar linker een beetje gestimuleerd moet worden. In het begin was dat heel vervelend 'mama hij moet eraf' maar nu merkt ze het soms niet eens meer dat hij op haar oogje zit. Heel knap vind ik dat van haar!

Julia kan heerlijk in haar eentje spelen, het beste van allemaal, en sorteert dan het liefste allemaal poppetjes, barbies, little pony's of zelfs shampooflessen in de badkamer. Allemaal op een rijtje, keurig naast elkaar. Haar kamer moet ook het liefste opgeruimd zijn, vóór ze gaat slapen. Ze vindt het heerlijk om rustig alleen door papa of mama op bed gelegd te worden en vindt het niet erg om als eerste naar bed te gaan. Ze blijft ook netjes in bed liggen meestal en slaapt heel snel… heerlijk is dat.

De andere meiden vinden Julia wel vaak een beetje een lastpak. Ze heeft een andere manier van spelen en dat is soms weleens lastig…maar over een jaartje is het vast veel minder groot, dat verschil.

Tessa, onze jongste aanwinst, is echt een heerlijke baby. Ze is nu 11 weken oud en kan zich al een behoorlijke poos zelf vermaken in de box, met kijken, kletsen en lachen. Er komen allerlei gezellige en lieve geluidjes als je ook maar éven de aandacht geeft… ze kan al lekker afgeleid worden als ze een beetje mopperig is en kan best éven wachten op een voeding soms. Dat is wel ideaal in een groot gezin, want je kunt niet altijd metéén reageren op een hongerhuiltje…

Ze groeit prima, heel hard zelfs en zit boven de gemiddelde groeilijn met haar gewicht, lengte en hoofdomtrek. Toch een grote meid, vergeleken bij de anderen. Ze slaapt 's nachts ook door, zou dat er wat mee te maken hebben? 😉

Tot slot, we genieten van elk lid van ons gezin, op een verschillende manier, ze zijn allemaal uniek en speciaal, lief en soms stout…(behalve Tessa 😉 ) en allemaal erg dierbaar.