Bezoek!

Wie hier op bezoek komt, heeft het soms zwaar te verduren. Zodra je de deur binnenkomt, komen er meisjes aanrennen, die je om de hals springen, roepen, knuffelen, en vooral héél veel door elkaar heen praten.
Tijdens het eten willen ze allemaal naast je zitten.
Je kunt je thee/koffie niet rustig opdrinken, die wordt meestal koud, omdat hij ‘buiten bereik van kinderen’ moet staan.
Je wordt gevraagd om spelletjes te doen, mee te doen met verstoppertje, kamers te bekijken, kunstjes te bekijken en er worden soms ook tekeningen voor je gemaakt.
Met andere woorden: je hebt geen momént rust (tot ze lekker op bed liggen ‘s avonds).

En het grote voordeel van zo’n bezoekje is dat je de rust thuis (die je eerst voor lief nam) weer zo waardeert…

Dus op bezoek komen mensen! Je knapt ervan op! 😉

Advertisements

Juffie Noa

Noa is op het moment bezig met haar serieuze taak: het voorbereiden van de les. Ze schrijft diverse bladen vol met verschillende thema’s: rekenen, taal, etc.
‘Kinderen, komen jullie op jullie stoelen zitten!’ roept ze als een echte juf. Het blaadje wat zij zelf voor zich houdt, verraadt haar echter…

‘Speling’ staat er.

Een leven vól verrassingen…

Wie kinderen heeft, zal dat kunnen beamen, met kinderen verveel je je nooit.

Als je na een lange dag, kinderen eindelijk op bed, je benen op de tafel wilt leggen en het moede hoofd tegen de rugleuning van de bank wilt laten zakken, zal er meestal wel een hoofdje om de deur komen met de mededeling: ‘Ik moet plassen!’ of: ‘Ik moet nog zalf krijgen!’ of: ‘Mijn bed is nat!’

Als je dacht dat de was nu lekker weggewerkt was, komen er natuurlijk een hele hoop doorgelekte luiers om de hoek kijken, en plast/poept er natuurlijk een aantal (niet nader te noemen) schatjes per ongeluk in hun broek/bed.

Als je net lekker opgeruimd en gestofzuigd hebt, komt er een gezellig peutertje speelgoed in het rond strooien, eten de kinderen net állemaal hagelslag op brood, gaat er een beker om, of loopt er een schatteboutje met modderlaarzen naar binnen (groot of klein 😉 ).

Maar ach, al die kleine dingen zorgen er wel voor dat je bezig blijft. En dat is weer goed voor de lijn.

Eerste stapjes in de sneeuw, Mega-Mindy brillen and so on…

Vorig jaar lag er ook sneeuw toen Tessa nog maar iets van zes weken was, maar dit jaar kon ze toch echt al lopen… na een mislukte poging met schoentjes die ze véél te makkelijk kon uittrekken nu toch maar weer geprobeerd met kleine snow-boots. Resultaat: een rennende dreumes door de sneeuw. Zelfs de steeds terugkerende valpartijen kunnen haar niet deren, ze ‘rent’ vrolijk kletsend door de sneeuw heen en is altijd sneller dan je verwacht.

Ze doet wel wat denken aan een pinguïn, of een Mini-Eskimo – wat extra schattig is…
Ze begint ook steeds meer te brabbelen, kletsen en soms echt woordjes te zeggen – ‘kaka’ of ‘kakak’ betekent verschillende dingen – soms betekent het ‘kijk-kijk’ en soms ‘dankje’. Verder noemt ze haar zussen ‘Jieja’ (Julia), zegt ze papa en mama en probeert ze héél veel klanken uit. Het klinkt héél schattig. Alleen als ze haar grote zussen nadoet (die schreeuwen soms) klinkt ze iets minder schattig…

En Julia ziet er nu nóg slimmer uit met haar bril (vanwege haar luie oog) die ze nu al een tijdje heeft. Het staat haar erg schattig. Helaas zakt ‘ie wel af, wat er dan weer komisch uitziet… (maar het verstellen heeft niet echt geholpen…misschien hebben ze bij de opticien niet zoveel kaas gegeten van kinderneusjes en oren 😉 … )

Verder is ze vaak lief en geduldig, maar ook weleens enorm irritant, vooral voor haar zussen en kleine zusje. Ze kan soms erg oostindisch doof zijn, en houdt dan niet op met het vervelende gedrag. Wat haar ook weleens duur kan komen te staan… want grote zussen zijn ook niet altijd geduldig! 😉

Emma is enorm snel op school – vooral met lezen maar ook rekenen gaat erg goed en snel. Met lezen kan ze de juf af en toe goed helpen door dingen voor de klas voor te lezen, dat vindt ze ook wel leuk. En dat terwijl ze de kleinste van de klas is…
Het lastige is wel af en toe dat luisteren niet haar sterkste kant is (ehh…zwakjes uitgedrukt) en je alles vier keer moet zeggen en dan soms nog niet eens antwoord krijgt. Dat is vást een (oneindig lange) fase. Het gaat vast gauw (over een paar jaar) over…

Verder is ze een enorm lieve aanhankelijke knuffelige slimme leuke gezellige meid. Ze vroeg vanmiddag of ik haar een moeilijke vraag wil stellen. Nee, niet wat ze gedaan had op school, maar een móeilijke vraag. Zoals: wat is het verschil tussen een helicopter en een vliegtuig. Of wat voor kleur je krijgt als je rood en blauw met elkaar mengt. Of wat 28 min 16 is. Dat laatste is overigens nog wel een beetje moeilijk… 😉

Noa is nog steeds enorm creatief en zit vaak in haar vrije tijd te knutselen en trekt dan op gewenste én ongewenste momenten vanalles uit de kast. ‘Mama, mag ik de nietmachine even gebruiken?’ vraagt ze dan terwijl ze het apparaat uit de la pakt en wegloopt. Waarom zou je op antwoord wachten…

Verder is ze vaak behulpzaam voor de andere meiden als ze dingen aan haar vragen, is ze vrolijk en gezellig, en soms weleens héél erg chagrijnig en mopperig. Het leven valt ook niet mee … 😉 vooral niet als je drie zussen hebt. Zou je soms niet liever als enig kind geboren zijn? Met alle speelgoed en aandacht die daarbij horen?
(en vervolgens mist ze haar zussen weer als die weg zijn. Want dan verveel je je zo…)