Julia’s woordenschat: gestoppen, gedrietig, gemilie!

Julia’s woordenschat was een tijd geleden helemaal niet goed, in ieder geval

Advertisements

Waarom wil Julia nooit knuffels in bed?

Dat is voor ons al een tijdje de vraag. Noa en Emma slapen het liefste met al hun knuffels Ă­n hun bed. Heerlijk, al die kleine knuffeltjes toch, en dan kun je er ook nog lekker mee spelen als je wat eerder wakker wordt en nog stil moet zijn. Maar Julia niet, die wijst ze steevast ‘de deur’ en zegt dat ze ergens anders moeten slapen.

Vanavond kwamen we (of eigenlijk eerder Gerben) erachter hoe dit komt. Julia’s verklaring was namelijk, toen Gerben vroeg waarom de giraffes (haar favoriete knuffels) niet in haar bed mochten: ‘Is mĂ­jn bed.’

Tja. Wat moet je daar nog op zeggen. Ze heeft helemaal gelijk!

Julia houdt van olijven! :-)

We waren vanavond wel een heel apart maaltje aan het eten (weinig tijd omdat ik vanavond moest werken) – aardappelpuree uit een pakje met witte bonen in tomatensaus, en knakworstjes, uit blik natuurlijk, en komkommersla erbij. Ik had zelf nog een paar olijven gepakt en Julia wees ernaar, en liet merken dat zij ze ook wel wilde (nog nooit geproefd), en terwijl ik haar een olijf gaf zei ik: die vind je vast niet lekker hoor!
Julia zegt met volle mond: ‘kekker!’ (lekker) en ze wilde bij elk hapje eten weer een olijf erop. Op een gegeven moment vond ik dat wel te gortig en gaf ik haar wat komkommersla, die vond ze gelukkig ook lekker, en toen ging ze komkommer van mijn bord ‘stelen’ – elke keer op haar knietjes op haar stoeltje, en helemaal naar mijn bord reiken, om niet 1 stukje, maar wel zeker drie of vier te pakken. Vervolgens wilde ze die eerst gelijk in haar mond stoppen, maar stopte halverwege de beweging, en legde ze toen op haar bord, om op elk hapje 1 stukje komkommer te leggen. Wat een poepie!

Julia, een schatje maar soms een katje ;)

Julia is een schatje. Daar is eigenlijk iedereen het wel over eens. 😉 096_2
Ze is wel een beetje eigenwijs. Als Julia iets niet wil, kun je het ook eigenlijk niet aan haar verstand peuteren. Ik denk dat dat ook peuteren is, oftewel peuterpuberen.
Ze kan dan (net als Emma en Noa soms) krijsen, op de grond gaan liggen huilen, en heel beledigd doen. Soms is het zo erg (als ze niet wil eten bijvoorbeeld) dat het echt de hele maaltijd verpest. Dan smeken Noa en Emma of ik Julia niet even in de bijkeuken wil zetten, want ze maakt zo’n lawaai. Ze doen dan zelfs hun oren dicht 😉 .. (eigenlijk ook wel zielig he).
Maar ja, in de bijkeuken zetten is ze eigenlijk nog wel te klein voor. Het werkt ook gewoon niet. Iemand nog tips? 😉
Nee hoor, het gaat verder prima.

Julia houdt ook heel erg van boekjes lezen, nu ineens. Ze heeft zich daar een hele tijd mee vermaakt gisteren en vandaag, en kan heel schattig ineens zelf op de bank klimmen met een boekje en dan zachtjes mompelend dingen aanwijzen en benoemen, op een verteltoon. Heel erg s123chattig!
136

022

Verder is ze ontzettend schattig met poppen, echt een poppenmoedertje met haar lepel en flesjes die ze de pop aanbiedt.

En gelukkig begint ze nu ook alles wat we zeggen na te zeggen, behalve soms een veelzeggend stilzwijgen als ze gewoon geen zin heeft om een bepaald woord na te zeggen. Ook lichaamsdelen benoemen (neus, oor, oog, etc.) weigert ze pertinent. Ze kan er zelfs boos om worden als ik het probeer!

Verder geniet ik zoveel mogelijk van haar als de andere meiden er niet zijn (en dat is nu best vaak, Emma gaat drie keer in de week naar de peuterspeelzaal) want dan kan ze zo heerlijk mijn aandacht vragen. Helaas dan voor het huishouden 😉 …

Inderdaad een pinda-allergie

Ik heb eindelijk gebeld voor de uitslag van het bloedonderzoek van Julia, en daar is uitgekomen dat ze inderdaad allergisch is voor pinda, maar ook voor soja. Helaas…geen ketjap-eten dus meer. Nog steeds weet ik dus niet wat precies die heftige reactie heeft veroorzaakt.
Vanmiddag heb ik een telefonisch consult met de huisarts en die zal me wel wat meer kunnen vertellen over wat we nu gaan doen (eventueel doorsturen misschien).

Even uitpuffen hoor…weeeer iets met Julia!

010Zo begon de dag, heel gezellig samen kleuren aan tafel!

Nou nou, het was me het dagje wel weer. Een rare uitdrukking maar zo voelt het wel!
Het begon heel normaal, afgezien van het feit dat Gerben al snel weg moest om te helpen bij het verhuizen van vrienden. Maar toen we vanmiddag aan tafel zaten en Julia haar bordje sate-kipsoep net op had (heel weinig had ze maar gekregen) zag ik ineens dat ze een dikke lip had. Eerst alleen haar onderlip, maar al snel ook haar bovenlip, en daarna werd haar hele gezichtje wat dikker en ging haar ene oogje ook hangen. Ze ging ook hoesten en klonk heel zachtjes maar als ze iets zei. Ze ging rustig door met brood in haar mondje doen  hoewel dat lastig eten was met zulke dikke lippen! 052Het zag er heel eng uit en ondertussen was ik snel gaan bellen naar de huisartsenpost. De vrouw die ik aan de lijn had vond het wel zorgelijk en overlegde gelijk met mensen naast haar en ik hoorde termen als CPA (geen idee of ik dat goed verstaan heb) en schrok daar nogal van. Ze zei: niet schrikken hoor mevrouw, maar er komt binnen een kwartier een ambulance naar u toe omdat dit soort dingen met kleine kinderen nogal gevaarlijk kunnen zijn. 059

Ik moest eigenlijk wat ijs op haar lipje doen maar dat wilde ze niet, maar een waterijsje ging er wel in. Natuurlijk wilden Noa en Emma gelijk ook een ijsje maar dat kon ik er even niet bij hebben en heb dus maar nee gezegd…

De ambulance kwam inderdaad redelijk snel (nog lang als het echt een noodgeval zou zijn geweest!) en de twee (reusachtige) ambulance broeders kwamen binnen. Nogal intimiderend op z’n zachtst!
Julia was ook onder de indruk maar ging niet huilen, keek alleen maar met grote ogen toe. Toen ik vertelde wat er aan de hand was gingen ze meteen dingen tevoorschijn halen en zeiden dat ze een klein infuusje zouden aanleggen. Ik heb meteen Julia’s speen en doek gehaald en haar vastgehouden, en onderwijl de buurvrouw proberen te bellen om eventueel te kunnen oppassen omdat ze gelijk zeiden dat ze daarna nog even naar het ziekenhuis zou moeten.
De eerste keer prikken werkte niet en het moest nog een keer helaas…arme Julia. Daarbij ging ook iets niet helemaal goed want waar de naald erin stak werd het een beetje bol, het zag er eng uit. Gelukkig was het volgens hen niet gevaarlijk en werd het snel opgelost door wat meer vloeistof toe te dienen. Julia was ondertussen flink aan het krijsen wat pas ophield toen het naaldje goed vast was gezet en haar armpje een beetje ‘vastgespalkt’ was met een doosje (hoe toepasselijk!) epinefrine. Dat zag ik nog zo toevallig 😉 ..

Nou goed, ik had gelukkig nog net oppas kunnen regelen via een ‘buurman’ die eigenlijk moest oppassen op z’n kleintje en hier helemaal heen kwam wandelen, dat was nog best een eindje lopen. Daar moesten we dus op wachten, ondertussen had ik mijn zus Sylvia gebeld of ze ook kon komen en dat kon gelukkig. Ik had snel wat spulletjes bij elkaar gepakt en we konden vertrekken toen de buurman er was.
In de ambulance lag ik op de brancard met Julia bovenop mij, heel gezellig. Ze draaide elke keer haar hoofdje naar me om en keek me vrolijk aan, het rare kind. Ze leek het wel gezellig te vinden. Zowiezo heeft ze sinds die prik niet meer gehuild!
In het ziekenhuis was ze allerschattigst, ze lag er heel schattig en rustig bij en bewoog bijna niet. Het leek wel of ze een kalmerend middel had gekregen!062_aangepast

063Bij de huisartsenpost waar ik daarna nog even langs moest (en waar ik met Julia op schoot naartoe gereden werd, hoe luxe!) werd nog even besproken wat er gebeurd was, heb ik foto’s laten zien en mocht ik een receptje gaan ophalen bij de apotheek. Met een kind op je arm is het nog best een eindje lopen! Gelukkig was Julia (alweer) allerschattigst. Iedereen maakte opmerkingen over haar krulletjes.
Bij de huisarts (van de spoedpost) was trouwens ook een co-assistent, en Julia vond hem wel heel erg lief, hij kreeg elke keer haar (best wel bevlekte) doek en haar beertje van haar aangeboden. Ze lachte de hele tijd naar hem, klom bijna bij hem op schoot en ik kon merken dat hij nog niet veel te maken had gehad met kleine kinderen, haha.

Bij de apotheek hebben we Tavegil (het middel dat ook in het infuus zat) gekregen en een ana-pen. Het is geen epi-pen maar moet wel gebruikt worden als zoiets nog een keer gebeurt. Hopelijk niet, ze krijgt in ieder geval nooit pinda meer als het aan mij ligt! Arme meid.

Daarna heeft Gerben me razendsnel opgehaald (de grote meiden lagen even te slapen) en naar huis gebracht. Hij vertelde me dat Sylvia gelukkig alweer naar huis had gekund.
Sylvia vertelde me aan de telefoon dat de buurman toen zij hier aankwam met twee meiden op schoot samen aan het tv kijken was. Hoe superschattig! 😀