Schoolperikelen

Iedereen met kinderen in de schoolleeftijd heeft er weleens over gehoord of is er mee geconfronteerd: een klas overslaan.
Ik dacht altijd – dat lijkt me onverstandig. Een kind komt in de klas met oudere kinderen, is daar vast helemaal niet aan toe, en hoe vervelend is het nou als het gewoon wat sneller is dan de rest? Dan geef je het kind toch gewoon extra werk? Met andere woorden, ik vond het eigenlijk maar onzin.
En toen de 2 juffen van Emma’s klas (groep drie) een extra lang rapportgesprek vroegen wist ik ook niet precies wat ik kon verwachten. Ja, Emma’s rapport is erg goed, ze heeft op alle Cito-toetsen een A gescoord. Maar dat ze slim is weten we allang! Toen ze anderhalf was kon ze al hele zinnetjes uiten. Tessa, onze jongste van anderhalf, begint nu echt woordjes te zeggen en dat vinden we al heel knap. Emma was op die leeftijd al een heel stuk verder dan woordjes en brabbelen… die kon zich al echt uitdrukken! Het zou ons eerder verbaasd hebben als Emma níet goed had gescoord op de Cito-toetsen. Maar dat ze eigenlijk te ver is voor groep 3…dat viel me een beetje rauw op mijn dak. Ik dacht dat ze het wel redelijk naar haar zin had. De laatste tijd wel wat minder dan eerst, dat was me wel opgevallen. Als ik dan vroeg hoe het was op school zei ze dat het wel jammer was dat ze zo vaak op de andere kinderen moest wachten, want dan had zij het werk allang af. En de juf ging het voor hen vaak nog een keer uitleggen, maar dat vond zij niet leuk want dat was saai. Dat had natuurlijk een signaal moeten zijn. Ik hoorde sowieso van de juffen en Emma zelf dat ze al een hoop extra stof kreeg omdat ze zo snel overal doorheen was. Maar dat leek mij wel normaal!
Ook is Emma haantje de voorste, en zéker door haar voorsprong, ze wist alles immers al! En dat wilde ze ook graag laten horen. Ze moest dus behoorlijk ingetoomd worden…en ondanks die extra stof vonden de juffen toch écht dat Emma meer uitdaging nodig had. En daar waren wij het uiteindelijk wel mee eens.
Deze beslissing betekende wél…dat Emma dus bij Noa in de klas zou komen. Er is in deze (kleine) dorpsschool namelijk maar één groep drie en één groep vier… Dat was wel even een lastig punt, want ze zijn nu al vaak een beetje concurrenten van elkaar, en de competitiedrang is bij beiden redelijk groot. Ze kunnen wel juist ook weer heel goed met elkaar spelen, omdat Emma en Noa ook sociaal gezien op hetzelfde niveau zitten, hoewel hun karakter natuurlijk heel verschillend is. Ook blijkt dat ze met de stof op school heel goed mee zal kunnen komen met groep vier, ze hebben dezelfde Cito-toetsen afgenomen als bij Noa namelijk, met heel goed gevolg.

Na de meivakantie zal Emma dus starten in groep vier, samen met Noa. En volgend schooljaar (na de zomervakantie dus al) zal ze samen met Noa naar groep vijf gaan. Spannend hoe het zal gaan, twee zusjes in één klas. Ik wens de juf heel veel sterkte… en we zullen ze allebei in de gaten moeten blijven houden hoe het gaat. Maar vooralsnog denk ik dat we een juiste keuze hebben gemaakt en dat Emma hier lekkerder van in haar vel zal gaan zitten.

Het blijft lastig en het blijft ook een soort van koffiedik-kijken. Maar we hebben de keuze goed overwogen, in overleg met school. En gelukkig zijn er ook een hoop mensen waarbij het óók een goede keuze blijkt te zijn geweest…

De tijd zal het leren 😉

Advertisements

Lentekriebels

De lentekriebels zijn hier flink bezig. Ze willen ‘zonder jas aan!!’ naar buiten (‘s ochtends vroeg al, als het misschien nét 10 graden boven nul is), Noa is ‘s middags zelfs haar t-shirt aan het uittrekken (wat ze niet mag) en claimt het anders véél te warm te hebben. Dat doet me denken aan mijzelf vroeger…

Verder was het natuurlijk net nog véél te licht om te gaan slapen (ze hadden door dat de klok was verzet en zeiden dat het éigenlijk nog geen bedtijd was 😉 ) en het was moeilijk om ze in bed te krijgen.

Vanavond, toen ik eigenlijk de tafel wilde gaan dekken, was Tessa me vóór. Ze pakte bordjes uit de kast, en liep ermee heen en weer, van de kast naar de tafel. Ze kwamen allemaal netjes op een stapeltje op de tafel…
En toen klom ze zélf op een stoel. Gelukkig zag Gerben wat er gebeurde, want het klimmen gaat niet altijd hélemaal gecontroleerd…

De meisjes zijn veel buiten aan het spelen, skaten is helemaal in – en natuurlijk kan dat ook goed met dit weer. Noa speelt ontzettend veel met het buurmeisje. Vanmiddag hadden ze wel even ruzie…en uitpraten is nog niet zo makkelijk. Vooral toegeven dat je zelf fout zat…

Vanmiddag lag Tessa in bed en waren Noa en Julia lekker buiten aan het spelen. Waar was Emma? Stiekem achter de computer geglipt – dat is natuurlijk véél leuker dan buitenspelen. Foei foei…

Volgende week, 4 en 5 april, hebben Noa en Emma allebei hun spreekbeurt. Noa haar tweede alweer, nu over computers, en Emma haar eerste. Die gaat over dolfijnen.
Ze mochten bij de bibliotheek een boekje uitzoeken, maar helaas had die geen boeken over computers…wel over computerspelletjes, maar die had het over diskettes. Hm. Die heeft Noa nog nooit gezien!
Ze waren dus vanavond ook maar informatie op internet aan het opzoeken. Ik had Noa geholpen met zoeken naar informatie, en toen had ze hetzelfde gedaan voor Emma. Heel zusterlijk…

En nu ga ik genieten van de rust. Het is hier stil…zo stil dat ik de klok kan horen tikken. Die nu nog steeds een uur te vroeg staat…

Eerste stapjes in de sneeuw, Mega-Mindy brillen and so on…

Vorig jaar lag er ook sneeuw toen Tessa nog maar iets van zes weken was, maar dit jaar kon ze toch echt al lopen… na een mislukte poging met schoentjes die ze véél te makkelijk kon uittrekken nu toch maar weer geprobeerd met kleine snow-boots. Resultaat: een rennende dreumes door de sneeuw. Zelfs de steeds terugkerende valpartijen kunnen haar niet deren, ze ‘rent’ vrolijk kletsend door de sneeuw heen en is altijd sneller dan je verwacht.

Ze doet wel wat denken aan een pinguïn, of een Mini-Eskimo – wat extra schattig is…
Ze begint ook steeds meer te brabbelen, kletsen en soms echt woordjes te zeggen – ‘kaka’ of ‘kakak’ betekent verschillende dingen – soms betekent het ‘kijk-kijk’ en soms ‘dankje’. Verder noemt ze haar zussen ‘Jieja’ (Julia), zegt ze papa en mama en probeert ze héél veel klanken uit. Het klinkt héél schattig. Alleen als ze haar grote zussen nadoet (die schreeuwen soms) klinkt ze iets minder schattig…

En Julia ziet er nu nóg slimmer uit met haar bril (vanwege haar luie oog) die ze nu al een tijdje heeft. Het staat haar erg schattig. Helaas zakt ‘ie wel af, wat er dan weer komisch uitziet… (maar het verstellen heeft niet echt geholpen…misschien hebben ze bij de opticien niet zoveel kaas gegeten van kinderneusjes en oren 😉 … )

Verder is ze vaak lief en geduldig, maar ook weleens enorm irritant, vooral voor haar zussen en kleine zusje. Ze kan soms erg oostindisch doof zijn, en houdt dan niet op met het vervelende gedrag. Wat haar ook weleens duur kan komen te staan… want grote zussen zijn ook niet altijd geduldig! 😉

Emma is enorm snel op school – vooral met lezen maar ook rekenen gaat erg goed en snel. Met lezen kan ze de juf af en toe goed helpen door dingen voor de klas voor te lezen, dat vindt ze ook wel leuk. En dat terwijl ze de kleinste van de klas is…
Het lastige is wel af en toe dat luisteren niet haar sterkste kant is (ehh…zwakjes uitgedrukt) en je alles vier keer moet zeggen en dan soms nog niet eens antwoord krijgt. Dat is vást een (oneindig lange) fase. Het gaat vast gauw (over een paar jaar) over…

Verder is ze een enorm lieve aanhankelijke knuffelige slimme leuke gezellige meid. Ze vroeg vanmiddag of ik haar een moeilijke vraag wil stellen. Nee, niet wat ze gedaan had op school, maar een móeilijke vraag. Zoals: wat is het verschil tussen een helicopter en een vliegtuig. Of wat voor kleur je krijgt als je rood en blauw met elkaar mengt. Of wat 28 min 16 is. Dat laatste is overigens nog wel een beetje moeilijk… 😉

Noa is nog steeds enorm creatief en zit vaak in haar vrije tijd te knutselen en trekt dan op gewenste én ongewenste momenten vanalles uit de kast. ‘Mama, mag ik de nietmachine even gebruiken?’ vraagt ze dan terwijl ze het apparaat uit de la pakt en wegloopt. Waarom zou je op antwoord wachten…

Verder is ze vaak behulpzaam voor de andere meiden als ze dingen aan haar vragen, is ze vrolijk en gezellig, en soms weleens héél erg chagrijnig en mopperig. Het leven valt ook niet mee … 😉 vooral niet als je drie zussen hebt. Zou je soms niet liever als enig kind geboren zijn? Met alle speelgoed en aandacht die daarbij horen?
(en vervolgens mist ze haar zussen weer als die weg zijn. Want dan verveel je je zo…)