Schoolperikelen

Iedereen met kinderen in de schoolleeftijd heeft er weleens over gehoord of is er mee geconfronteerd: een klas overslaan.
Ik dacht altijd – dat lijkt me onverstandig. Een kind komt in de klas met oudere kinderen, is daar vast helemaal niet aan toe, en hoe vervelend is het nou als het gewoon wat sneller is dan de rest? Dan geef je het kind toch gewoon extra werk? Met andere woorden, ik vond het eigenlijk maar onzin.
En toen de 2 juffen van Emma’s klas (groep drie) een extra lang rapportgesprek vroegen wist ik ook niet precies wat ik kon verwachten. Ja, Emma’s rapport is erg goed, ze heeft op alle Cito-toetsen een A gescoord. Maar dat ze slim is weten we allang! Toen ze anderhalf was kon ze al hele zinnetjes uiten. Tessa, onze jongste van anderhalf, begint nu echt woordjes te zeggen en dat vinden we al heel knap. Emma was op die leeftijd al een heel stuk verder dan woordjes en brabbelen… die kon zich al echt uitdrukken! Het zou ons eerder verbaasd hebben als Emma níet goed had gescoord op de Cito-toetsen. Maar dat ze eigenlijk te ver is voor groep 3…dat viel me een beetje rauw op mijn dak. Ik dacht dat ze het wel redelijk naar haar zin had. De laatste tijd wel wat minder dan eerst, dat was me wel opgevallen. Als ik dan vroeg hoe het was op school zei ze dat het wel jammer was dat ze zo vaak op de andere kinderen moest wachten, want dan had zij het werk allang af. En de juf ging het voor hen vaak nog een keer uitleggen, maar dat vond zij niet leuk want dat was saai. Dat had natuurlijk een signaal moeten zijn. Ik hoorde sowieso van de juffen en Emma zelf dat ze al een hoop extra stof kreeg omdat ze zo snel overal doorheen was. Maar dat leek mij wel normaal!
Ook is Emma haantje de voorste, en zéker door haar voorsprong, ze wist alles immers al! En dat wilde ze ook graag laten horen. Ze moest dus behoorlijk ingetoomd worden…en ondanks die extra stof vonden de juffen toch écht dat Emma meer uitdaging nodig had. En daar waren wij het uiteindelijk wel mee eens.
Deze beslissing betekende wél…dat Emma dus bij Noa in de klas zou komen. Er is in deze (kleine) dorpsschool namelijk maar één groep drie en één groep vier… Dat was wel even een lastig punt, want ze zijn nu al vaak een beetje concurrenten van elkaar, en de competitiedrang is bij beiden redelijk groot. Ze kunnen wel juist ook weer heel goed met elkaar spelen, omdat Emma en Noa ook sociaal gezien op hetzelfde niveau zitten, hoewel hun karakter natuurlijk heel verschillend is. Ook blijkt dat ze met de stof op school heel goed mee zal kunnen komen met groep vier, ze hebben dezelfde Cito-toetsen afgenomen als bij Noa namelijk, met heel goed gevolg.

Na de meivakantie zal Emma dus starten in groep vier, samen met Noa. En volgend schooljaar (na de zomervakantie dus al) zal ze samen met Noa naar groep vijf gaan. Spannend hoe het zal gaan, twee zusjes in één klas. Ik wens de juf heel veel sterkte… en we zullen ze allebei in de gaten moeten blijven houden hoe het gaat. Maar vooralsnog denk ik dat we een juiste keuze hebben gemaakt en dat Emma hier lekkerder van in haar vel zal gaan zitten.

Het blijft lastig en het blijft ook een soort van koffiedik-kijken. Maar we hebben de keuze goed overwogen, in overleg met school. En gelukkig zijn er ook een hoop mensen waarbij het óók een goede keuze blijkt te zijn geweest…

De tijd zal het leren 😉

Verliefd…

En vandaag gebeurde het weer…zo’n moment waarop ik met mijn mond vol tanden stond en niets terug wist te zeggen.
Ik stond bij het hek van de school op Emma en Noa te wachten, met Julia en Sven (oppaskindje) in de fietskar. Komt Emma helemaal enthousiast naar me toegerend: ‘Mama, ik ben verliefd op Nick!’ (groep 3 he?) Even was ik stil. Maar ja, je moet dan toch reageren… ‘Hoe bedoel je?’ probeerde ik. ‘Nou, hij vindt mij heel lief en hij houdt van mij heeft hij gezegd, en ik vind hem ook heel lief, dus ik ben verliefd! En hij geeft mij ook kusjes!’
Tja, en daar sta je dan. Het doet me denken aan vóór de kerstvakantie, toen Emma aankondigde dat ze ‘verkering’ had met een ander jongetje uit haar klas. Maar dat mocht ik niet tegen hem zeggen, want hij wist dat zelf nog niet…
En vorig jaar was Noa ook ‘verliefd’ op een jongetje uit haar klas, maar dat was ook een onbeantwoorde ‘liefde’ (en ook snel voorbij 😉 )…

Maar toch he, iets in mij heeft gewoon een ontzettende hekel aan al dat opgedrongen gedoe, dat soms zelfs aangemoedigd wordt door juffen en meesters, en schattig wordt gevonden en daardoor aangemoedigd, terwijl je in de kleuterklas, groep drie en overigens de hele lagere school én groot gedeelte van de middelbare school, daar helemaal nog niet aan toe zou moeten zijn… toch?

(het is natuurlijk onschuldig, dat weet ik ook wel, maar ja, dat onderbuikgevoel he… wat moet je daarmee?)